PROLOG

 Poniżej przedstawiam Wam prolog do opowiadania. Czekam na Wasze komentarze.

PROLOG

Patrzyłam. Ból. Gniew. Pustka. Ciemność.

Moje serce rozpadło się na kawałki. Czerwona mgła złości zakrywa moje pole widzenia. W głowie kołatają mi myśli: „Dlaczego? Co my tu robimy? Dlaczego? Co spowodowało to wszystko?”. Patrzę. Nie potrafię racjonalnie wyjaśnić tego co się zdarzyło. Widzę łzy Harrego spływające po policzkach. Słyszę krzyk złości, niemocy – rozdziera to po raz kolejny moje serce.  Do moich uszu dociera śpiew: „Zabiłam Syriusza Blacka” Ballatriks Lestrange, nie potrafię powstrzymać myśli, nie potrafię opisać odczuć, nie czuję nic. Pustka. Nogi odmawiają mi posłuszeństwa, klękam, ukrywam moją twarz w dłoniach. Ktoś mnie podnosi, przytula, szczepcze do ucha wszystko będzie dobrze. Naprawdę? Jest to możliwe? Nie. Świat runął. Syriusz Black nie żyje. Odwracam się, nikogo nie ma. Nie wiem kto starał się mnie pocieszyć. Może to moja głowa próbuje przesłać mi pocieszenie. Zamykam oczy. Oddycham głęboko. Harry. On mnie potrzebuje, moje rozbiegane oczy go szukają. Biegnę. Wokół mnie walka dobiega końca. Śmierciożercy teleportują się w nieznane. Biegnę. Docieram do korytarza Ministerstwa Magii, Kornelius Knot patrzy ma mnie dumnym wzrokiem z ogromnego plakatu. Widzę Harrego, chowa się za filarem, a pośród kominków sieci Fiuu walczy Albus Dumbledore z Lordem Voldemortem. Dobiegam do Harrego. Jego oczy są puste jak moje. Jego świat również runął. Po co ta wojna? Po co te ofiary? Po co to wszystko? Z moich ust zaczynają bezwiednie wydobywać się słowa: „Wszystko będzie dobrze”, powtarzam słowa swojego pocieszyciela. Łzy, pustka, ból. Muszę być silna dla swojego przyjaciela. Wokół jest ciemno i słyszymy tylko odgłosy walki. Nagle mój wzrok pada na kominki z których wychodzi Minister wraz z pracownikami. Widzę jak jego usta układają się w wielkie "O". Zdziwienie. Nie wierzył. Nie pomógł. Syriusz mógł żyć. Łzy, pustka, ból. Nie cofnę czasu, nikt go nie cofnie. Nikt nie wróci życia umarłym. Walka przerwana, Lord Voldemort spogląda na przybyłych - jego usta wykrzywiają się w uśmiechu. Zwraca swoje oczy na Harrego, na mnie, na Dumbledora, następuje coś czego się nie spodziewałam, zasieje ziarno na przyszłość. Przetwarzam słowa Lorda. „Dumbledore, czy naprawdę tak ma wyglądać nasz świat? Skończmy to”. Słyszę tylko trzask teleportacji. Nie ma go. Koniec. Bitwa wygrana? Nie. Łzy, pustka, ból. Dobiegają do nas przyjaciele, członkowie Zakonu Feniksa. On wrócił, Syriusz już nie wróci. Nikt nie wróci życia umarłym. Ciemność. Nie widzę nic. Odpływam.